قسمت اول فیلم اعترافات هاله اسفندیاری ، کیان تاجبخش و رامین جهانبگلو امشب از شبکه ی یک سیما پخش شد. برنامه مجموعه ای مونتاژ شده از برنامه ای درباره ی انقلاب های کشورهای گرجستان و صربستان (اگر اشتباه نکنم) و دخالت آمریکا در این انقلاب های آرام یا به اصطلاح مخملین بود و در خلال این مستند خارجی دوبله شده ، تکه هایی از صحبت های سه نفر یاد شده نیز آمده بود که گویا قصد داشت به بیننده القا کند که "دموکراسی" و اصلاح طلبی در ایران محصول کار آمریکا بوده است. در واقع در صحبت های این سه نفر چیز چندان دندان گیری نبود که بیننده مستقیما به محکومیت این افراد و ارتباطشان با انقلاب مخملی احتمالی در ایران پی ببرد. مکان اعتراف گیری! در جایی بود شبیه به خانه ی شخصی که می تواند خانه ی به ظاهر شخصی ( چون همه ی این افراد جز جهانبگلو در آمریکا سکونت دارند ) آنان باشد و در کل نشان از این ظاهرسازی داشت که گفتگو در محیطی صمیمی صورت گرفته و فشار و اجباری در کار نبوده است.
این که این افراد واقعا عوامل براندازی و انقلاب مخملین هستند یا نه مورد بحث نیست ، مساله شیوه ی ساخت این برنامه است. اگر به خاطر داشته باشید در سال های اولیه ی انقلاب یکی از مشهورترین فیلم های اعترافی که ساخته و از شبکه ی سراسری پخش شد ، فیلم اعتراف مهدی هاشمی بود که چند نفری را با همدستی گروهش به قتل رسانده بود. حقیقت او و اعمالش هرگز به درستی معلوم نشد اما شکل اعترافات او بسیار متفاوت از اعترافات اسفندیاری یا تاجبخش بود. در آن سال ها سیستم اطلاعاتی هنوز به شیوه ای ابتدایی کار می کرد و جو ذهنی اجتماع هم هنز شور انقلابی داشت و این جور برنامه های هراس آور را می پسندید اما امروزه دیگر برای مردم شکل اعترافات آن گونه نه تنها باورپذیر نیست بلکه موحش و غیرقابل باور است.
معلوم نیست شکل ساخت این اعترافات! چگونه بوده که این افراد با آرامشی ظاهری پذیرفته اند که این حرف ها را جلوی دوربین بازگو کنند ( به جز جهانبگلو که در چهره اش اجبار موج می زد ) که من فکر می کنم قسمت دوم این برنامه بسیاری چیزهای گنگ را روشن تر می کند و شکل گفته های ایشان را به اعتراف نزدیک تر.
متاسفانه باید گفت که این دست برنامه ها توانایی تغییر عمومی درباره ی دموکراسی و دگراندیشان دموکراسی خواه را دارد و ساخت چنین برنامه هایی می تواند در عامه ی مردم که اکثریت جامعه را تشکیل می دهند تاثیر بگذارد.